Maasstein bestaat niet (en dat is precies de bedoeling)

Maasstein staat op geen enkele kaart. Toch krijg ik weleens de vraag waar het nou eigenlijk ligt — en dat is misschien wel het mooiste compliment dat een verzonnen plaatsnaam kan krijgen.

Een naam met een vorig leven

Maasstein is ouder dan Kluisje 0. De naam komt uit een fantasyserie waar ik vorig jaar aan werkte: De ResonantieCyclus. Die serie is nooit verschenen — gestrand, zoals dat zo mooi heet. Maar een paar dingen eruit zijn blijven leven. Eén ervan kwam terecht in mijn boek Hypnose voor mensen die niet van hypnose houden. En toen ik voor déze serie een plaatsje nodig had, lag Maasstein nog gewoon klaar.

Ideeën gaan niet dood. Ze wachten op het juiste verhaal.

Hoe je een plaatsnaam bouwt

De naam is bedacht door te kijken naar hoe echte plaatsnamen werken. Neem Roermond: de monding van de Roer. Plaatsnamen vertellen vaak iets over waar ze liggen — een rivier, een burcht, een berg. Denk aan al die plaatsen met -burg erin.

Dus de vraag was: welk water hebben we hier nog meer? De Maas, natuurlijk. En -stein zie je ook terug in bestaande namen. Zo ontstond Maasstein: een hoop stenen aan de Maas. Het klinkt bestaanbaar. Vertrouwd, bijna. Alsof je er ooit eens doorheen bent gereden op weg naar ergens anders.

Net-niet-Roermond

Dat vertrouwde gevoel is geen toeval. Maasstein is een soort Roermond-dat-nét-niet-Roermond-is. Door het te verzinnen kan ik de school, het gebouw en de mensen precies zo neerzetten als het verhaal ze nodig heeft. Niemand kan zeggen: “Maar zo ziet die school er helemaal niet uit.” Want die school bestaat alleen hier.

En misschien is dat wel het fijnste aan schrijven. Je mag een wereld bouwen die net echt genoeg is om in te geloven — en net verzonnen genoeg om er alles in te laten gebeuren.